Agelopen dinsdag werd in het Maja Anjohuis bij Inzet een tekst uitgesproken rond de gedachte “Voortleven in herinnering”. Deze lezing werd gehouden op verzoek van de oprichters van het Maja Anjohuis, met de intentie om ruimte te openen (voor wie dit zou willen), voor het delen van verhalen over overleden dierbaren. Niet alleen deze keer, maar ook af en toe in toekomstige bijeenkomsten. In de lezing werd op invoelende wijze stilgestaan bij gemis en bij de gedachte dat wie ons dierbaar is, op een andere manier met ons verbonden blijft. De verwijzing naar het verhaal van Orfeo en Euridice gaf daarbij een beeld aan het verlangen om vast te houden wat verloren lijkt.
De lezing bracht een stille en ingetogen sfeer in de groep. Er werd aandachtig geluisterd, maar het bleek niet voor iedereen eenvoudig om direct woorden te geven aan het eigen gemis.
Gaandeweg kwam er meer beweging. Een lotgenoot deelde openhartig zijn herinneringen aan zijn vrouw, die enkele jaren geleden is overleden. Zijn verhaal en de tastbare herinneringen die hij had meegebracht, maakte iets los en gaf herkenning binnen de groep. Aansluitend vertelde een van de deelneemsters over de zorgelijke situatie van haar man, bij wie sprake is van alvleesklierkanker, waarmee de kwetsbaarheid van het heden voelbaar werd.
Vanuit deze persoonlijke verhalen verschoof het gesprek geleidelijk naar uitwisseling. Er werd gesproken over ervaringen met behandelingen en over recente ontwikkelingen in verschillende ziekenhuizen. In die gesprekken klonk niet alleen informatie door, maar ook betrokkenheid en onderlinge steun.
Zo kreeg de bijeenkomst een natuurlijk verloop: van verstilling naar delen, en van persoonlijke ervaringen naar gezamenlijk zoeken naar houvast. Daarmee werd, in alle voorzichtigheid, zichtbaar wat in de lezing werd aangereikt: dat herinnering en verbondenheid — ook wanneer woorden schaars zijn — in het samenzijn kunnen blijven voortleven.
Michiel, heel hartelijk dank voor dit verslag.