Vanmorgen kwamen we weer samen in het Maja Anjohuis. Zoals zo vaak begon de ochtend rustig, met kleine gesprekjes hier en daar. Even bij elkaar zitten, luisteren, voelen hoe het met iedereen gaat. Het zijn juist die momenten die al zoveel betekenen.
Al snel kreeg één van ons de ruimte om haar verhaal te delen. Ze vertelde over haar leven, samen met haar man, en hoe zij beiden getroffen zijn door kanker. Haar woorden raakten ons diep. Vooral de worsteling in wederzijdse communicatie en de ingewikkelde situatie met de kinderen van haar man maakten het zwaar voor haar. Toch koos ze ervoor om haar verhaal met ons te delen. Dat vroeg moed.
Je kon voelen hoe er iets van haar afviel terwijl ze sprak. En hoe wij als groep haar probeerden op te vangen — met aandacht, met stilte, met begrip. Soms zijn woorden niet eens nodig om er voor elkaar te zijn.
Later vertelden de oprichters van het Maja Anjohuis, net terug van een superfijn weekend in Friesland, over het nieuwe onderkomen. Er is behoefte aan twaalf stoelen. Een klein praktisch detail misschien, maar het stond symbool voor iets groters: samen bouwen aan een plek waar iedereen zich welkom mag voelen. Mooi om te zien hoe er meteen ideeën ontstonden om dit mogelijk te maken.
Ook werd er gedeeld dat er contact is gelegd met de directie van Omroep MAX. Misschien kan het Maja Anjohuis zo nog meer mensen bereiken die steun nodig hebben. Alleen al die gedachte geeft hoop.
Toen we weer naar huis gingen, voelde de ochtend warm en vervuld. Er was ruimte geweest voor verdriet, maar ook voor licht. Voor herkenning, voor steun, en voor het besef dat niemand er alleen voor staat.
Lieve Groet, Michiel.
Dank je voor dit mooie verslag Michiel